Marul Otu

M.Ö. 50 civarında, marul yaprakları genellikle Romalılar tarafından pişirilip yağ ve sirke sosuyla servis edilirdi; ancak daha küçük yapraklar bazen çiğ olarak yenirdi. M.S. 81-96 yılları arasında Domitian döneminde, bir yemekten önce marul salatası servis etme geleneği başladı. Roma sonrası Avrupa, büyük Romaine türleri ile marulu haşlama geleneğini sürdürdü ve yaprakların üzerine sıcak yağ ve sirke karışımı dökme yöntemini de benimsedi. Günümüzde marulun çoğunluğu yaprakları için yetiştirilirken, bir türü gövdesi için ve bir diğeri tohumları için yetiştirilir; tohumlar yağ haline getirilir. Çoğu marul, salatalarda, ya yalnız başına ya da diğer yeşillikler, sebzeler, etler ve peynirlerle birlikte kullanılır. Romaine marulu genellikle Sezar salatalarında kullanılır. Marul yaprakları çorbalarda, sandviçlerde ve dürümlerde de bulunabilirken, gövdeleri hem çiğ hem de pişirilerek tüketilir. Çin'de marul tüketimi, sağlık riskleri ve çiğ yaprak yeme konusundaki kültürel çekinceler nedeniyle Batı ülkelerinden farklı gelişmiştir; Çin "salataları" pişirilmiş sebzelerden oluşur ve sıcak veya soğuk servis edilir. Marul, Batı ülkelerinden daha geniş bir yemek yelpazesine dahil edilmekte, tofu ve et yemekleri, çorbalar ve sebzelerle birlikte kızartmalar gibi çeşitli yemeklerde kullanılmaktadır.