Adaçayı Damlası

Salvia officinalis, antik çağlardan beri yılan ısırıklarını tedavi etmek, kadınların doğurganlığını artırmak ve daha fazlası için kullanılmıştır. Romalılar adaçayını "kutsal bitki" olarak adlandırmış ve dini ritüellerinde kullanmışlardır. Theophrastus, bir tür yabani çalı olan sphakos ve benzer bir kültüretilmiş bitki olan elelisphakos hakkında yazmıştır. Plinius Elder, bu son bitkinin Romalılar tarafından salvia olarak adlandırıldığını ve diüretik, cilt için lokal anestezik, kanamayı durdurucu ve diğer kullanımlar için kullanıldığını belirtmiştir. Dioscorides, Plinius ve Galen, adaçayını diüretik, hemostatik, emmenagog ve tonik olarak önermiştir.

Bitki, Orta Çağ boyunca yüksek bir üne sahipti ve birçok deyim onun şifalı özellikleri ve değeri hakkında bahsetmiştir. Bazen S. salvatrix (kurtarıcı adaçayı) olarak adlandırılmıştır. İmparator Charlemagne, erken Orta Çağ'da bitkinin yetiştirilmesini önermiş ve Karolenj İmparatorluğu döneminde manastır bahçelerinde yetiştirilmiştir. 9. yüzyılda yaşamış olan keşiş Walafrid Strabo, onu Hortulus adlı şiirinde tatlı bir kokuya sahip ve birçok insan hastalığı için faydalı olarak tanımlamıştır—adı için Yunan köküne geri dönerek lelifagus adını vermiştir.

Adaçayı, Kara Ölüm salgını sırasında vebayı önlemesi beklenen bir bitki karışımı olan Dört Hırsız Sirke tariflerinde yer almaktadır.